Roddelfabriek

Triest Verhaal

By  | 
Na lang twijfelen, toch de stap gezet om mijn verhaal te delen.
Ik ben een mama van 2 kindjes, zelfstandig (zaak is in ons huis) en een relatie. Vaak voel ik mij alleen in de wereld, ondanks mijn gezin.
Mijn partner werkt vele uren in de horeca. Hijvertrekt om 9u smorgens, en komt vaak na middernacht terug, elk weekend werken, en elke vakantie. De kinderen opvoeden probeer ik zo goed als ik kan in mijn eentje. Vaak krijg ik langs alle kanten kritiek, bv van zijn vrienden, of zelfs van zijn familie.Ik ben volgens hen een “onecht ” persoon, ik kom fake over (volgens zijn zus en een vriendin van hem. Volgens hen is er niemand zo netjes als ik, wil ik teveel dat alles goed verloopt als ik hen zie, …Heel mijn leven voel ik mij een beetje een outsider, alsof mij mening niet belangrijk is.
Bv: Alsof ik het niet waard ben, om een avondje niet te gaan werken, en een iets met mij te doen (in het geval van mijn partner).
Of om mij en de kinderen ook uit te nodigen, bij een familiefeest (ondanks dat mijn man aan het werk is). Nu wordt ik gewoon niet gevraagd.
Of om mijn dochter uit een eerste relatie ook een kaartje te sturen voor haar verjaardag of communie of ook eens te komen naar haar verjaardagsfeestje/comunniefeest. ze worden altijd gevraagd, maar we wonen te ver (40min rijden). Terwijl ze voor mijn andere dochter, hun “echt” kleinkind wel komen.Onlangs vernam ik van mijn broer dat ik van zijn vriendin geen meter mocht worden als ze een kindje zouden krijgen. Ze is niet akkoord met onze manier van leven, en met hoe ik de kindjes opvoed. Ik ben niet streng genoeg, de kids luisteren niet goed genoeg, mij oudste dochter praat teveel.Soms weet ik niet meer wat ik nog wel goed doe, en wat ik eigenlijk op deze wereld loop te doen.
Ik cijfer mezelf vollesad picdig weg voor de kindjes. Alles wat ik doe, is voor hen. Ik doe om de 2 maand 1 middag voor mezelf met een vriendin. Daarnaast werk ik nog fulltime thuis, doe ik het huishouden en papieren, boodschappen, tuin… Op mijn eentje. Savonds kruip ik alleen in mijn bed, want mij partner is nog niet thuis.Ik voel mij op mijn 31 vaak alleen, en ongewenst.Ik weet niet meer wat ik moet doen.
Kan het dat er gewoon weinig mensen mij de moeite waard vinden?

 

6 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.